Świątynia usytuowana w centrum miasta jest orientowana, murowana z cegły ceramicznej na fundamentach z ciosów granitowych, jednonawowa z zamkniętym półkoliście prezbiterium od wschodu i przylegającą do niego od północy zakrystią oraz czworoboczną wieżą od zachodu, ujętą trójbocznymi aneksami mieszczącymi klatki schodowe. Nawę nakrywa dach dwuspadowy, prezbiterium – wielopołaciowy, aneksy z klatkami schodowymi - trójpołaciowe, natomiast wieżę – ośmioboczny, ostrosłupowy hełm zwieńczony ażurowym, metalowym krzyżem. Ceglane elewacje zdobione są półkoliście zamkniętymi otworami okiennymi i drzwiowymi, lizenami połączonymi fryzem arkadkowym oraz gzymsem w formie zębnika. W wieży znajduje się profilowany portal główny.
Kościół zachowany w swej pierwotnej formie stanowi przykład świątyni ewangelickiej i reprezentuje historyczne budownictwo sakralne 2 połowy XIX w. inspirowane architekturą romańską, z charakterystycznymi dla danego okresu rozwiązaniami technicznymi, formalnymi, funkcjonalnymi i dekoracyjnymi. Świątynia stanowi cenny element krajobrazu kulturowego Budzynia oraz jest nośnikiem pamięci o społeczności ewangelickiej zamieszkującej te tereny do czasów II wojny światowej. Z tego względu w marcu 2023 r. obiekt został wpisany do rejestru zabytków województwa wielkopolskiego
